Winst

Is het verlenen van ontwikkelingshulp weggegooid geld? Zijn subsidies verspilde belastinggelden? Wanneer is het geven van financiële hulp een juiste prikkel en net dat steuntje in de rug en wanneer is het dodelijk voor de zelfredzaamheid? Een eeuwig dilemma. In tijden van crises lijkt het logisch om te schrappen in uitgaven die nutteloos lijken. Maar is dit ook werkelijk logisch? Krijgen we als samenleving dan helemaal niets terug?

Neem het UAF, Universitair Asiel Fonds, opgericht in 1948; het is de oudste vluchtelingenorganisatie in Nederland, opgericht door de universitaire gemeenschap. De Stichting voor Vluchteling-Studenten is een landelijke organisatie die hoger opgeleide vluchtelingen ondersteunt bij hun studie en het vinden van passend werk. Volgens huidig voorzitter van UAF, oud-premier Ruud Lubbers: ‘Vluchtelingen zijn sterke en wilskrachtige mensen die iets van hun leven willen maken. Dat is het uitgangspunt van het UAF: zoeken naar de mogelijkheden die hoger opgeleide vluchtelingen hebben voor het leveren van een waardevolle bijdrage aan de samenleving. Ik ben er trots op dat ik daaraan kan bijdragen.’ 

Een oud student, ooit met de steun van UAF gestudeerd, is nu een bekende Nederlander; Kader Abdolah, de schrijver van het Boekenweekgeschenk 2011. Hij spreekt met een zwaar Iraans accent vol liefde over Nederland, de Nederlandse taal en Jip en Janneke. Een Hollandser ambassadeur als deze Iraniër kan bijna niet.

Een huidige UAF student, Ashraf El-Hojouj heeft ook een boek geschreven: ‘Khaddafi’s Zondebok’. Ineens zeer actueel met de Libische oorlog op de achtergrond. Wie is Ashraf? Misschien herinnert u zijn vrijlating in 2007 als ‘de Zes van Benghazi’. Dat was wereldnieuws omdat hij met vijf Bulgaarse verpleegkundigen in de Libische gevangenis heeft vastgezeten op verdenking van het besmetten van honderden baby’s met het hiv-virus. Acht jaar heeft hij onschuldig vastgezeten. Met foltering en extreme isolatie probeerde Khaddafi hem een misdaad te laten bekennen die hij niet had begaan: “Hij gebruikte ons als wapen om de aangeklaagde Libiër in de Lockerbie-zaak vrij te krijgen.” Wat hem uiteindelijk is gelukt. El-Hojouj was bijna gediplomeerd arts, toen hij zijn co-schappen in het kinderziekenhuis van Benghazi liep; de nu welbekende Benghazi, in het oosten van Libië, waar de opstand tegen Khaddafi is begonnen.

Zijn familie ontvluchtte Libië. In 2005 kregen zij asiel in Nederland. En dankzij hun veiligheid hier konden ze vechten voor de vrijheid van Ashraf. Na zijn vrijlating kon hij ook naar Bulgarije. Maar omdat zijn familie hier zat, koos hij voor Nederland. Toen hij in 2008 hier aankwam mocht hij echter niet werken of studeren: “Als je geen diploma hebt en de taal niet spreekt, kun je niet veel”. Met steun van het UAF hoopt hij, net als zijn zussen, de vierjarige hbo-studie radiologie te doen. 

Natuurlijk hebben Ashraf, zijn zussen, Kader en duizenden anderen individueel veel aan dergelijke financiële steun. Maar volgens mij is de winst die wij als samenleving hebben vele malen groter en vooral duurzamer. Met het mogelijk maken van Ashraf’s studie voorkomen we kapitaalvernietiging. En zijn boek, met Libië op de achtergrond, is een waar toetje toe.

(Eerder verschenen in de Telegraaf 25 maart 2011)

Deel Dit

1 comment

  1. Fred Nagtegaal

    Je blog onderschrijf ik van harte. Goeie club.
    Hier is het belang dus heel duidelijk tweeerzijds. Aan de kant van de vluchteling: Weer een nieuwe toekomst.
    Aan de kant van de Nederlandse samenleving: Goed opgeleide mensen vaak in functies die er toe doen. Waarin vaak tekorten zijn op de arbeidsmarkt Of ze hebben iets te bieden in de kunsten, muzikaal of vocaal.

Comments are closed.