Vechtscheiding

Waarom kunnen autochtonen veel beschaafder scheiden dan de niet-oorspronkelijke Nederlanders? Jaloers was ik op al die beschaafde echtscheidingen met goede omgangs- en alimentatieregelingen. Wij waren allang blij ‘dat we mochten gaan’ en baden dat de vele dreigementen niet werden uitgevoerd. Nu blijkt uit onderzoek van de Hogeschool van Amsterdam en het Landelijk Bureau Inning Ouderbijdragen (LBIO) dat de vaststelling van de alimentatie in bijna driekwart van de echtscheidingen leidt tot conflicten en meningsverschillen tussen de exen. Volgens het onderzoek bestaat er een verband tussen de wanbetaling en de ondoorzichtigheid van de alimentatieberekening. Een van de vijf wanbetalers geeft als reden op dat zij niet precies weten hoe het alimentatiebedrag wordt vastgesteld.

Met een wetsvoorstel van de VVD en de PvdA komt er eindelijk een versimpeling van de berekening van de alimentatie.

Door vier eenvoudige tabellen kunnen ouders op internet zelf de hoogte van hun alimentatie berekenen. Ook wordt er niet meer uitgegaan van oude rolpatronen: vader is kostwinner en moeder zit thuis. In het nieuwe systeem telt het netto inkomen van beide ouders mee, maar ook hoeveel nachten per jaar het kind bij welke ouder slaapt. Op dat punt heb ik overigens nog een tip aan staatssecretaris Fred Teeven (Veiligheid en Justitie, VVD) die het wetsvoorstel in ontvangst heeft genomen: Aangezien het aantal nachten dat het kind bij welke ouder slaapt, gaandeweg het jaar kan wijzigen door onvoorziene omstandigheden of louter omdat de afspraken geschonden worden, moet in de nieuwe rekenmethode worden voorzien om óók achteraf af te rekenen.

In het nieuwe voorstel moeten de allerlaagste inkomens een minimale bijdrage van 600 euro per jaar betalen. Wat hier goed aan is, is dat ouders te allen tijde  verantwoordelijkheid dragen voor hun kind, maar dat de kinderen dit ook ervaren als “papa/mama geeft om mij.”

Uit dit onderzoek blijkt ook dat de conflicten van een scheiding jaren daarna ontstaan. Mijn jaloezie op mijn Nederlandse lotgenoten was dus te voorbarig; wat goed begint, blijft kennelijk niet per definitie jaren goed gaan. Er komen nieuwe partners en kinderen en hoe pijnlijk of harmonieus een scheiding ook is; het gaat bijna altijd om de centen. Een vechtscheiding heb ik niet kunnen voorkomen. Het contact verbreken met hun vader wel. Al is de verleiding nog zo groot, onze kinderen willen contact met beide ouders. Dat is voor hun de grootste beloning.

(Eerder verschenen in de Telegraaf 30 september 2011)

Deel Dit