Uiterlijke schijn

In het televisieprogramma “Het mooiste meisje van de klas” met presentator Jaap Jongbloed, zien we hoe het de mooie meisjes, waar alle jongens destijds verliefd op waren, is vergaan. Is schoonheid alles? Bereik je meer als je mooi bent? Of is het allemaal schone schijn? Een aflevering heeft mijn speciale aandacht. In dit portret ben ik benieuwd hoe ze vróeger was. Haar schoonheid heeft haar naast haar studie dierengeneeskunde, fotomodellenwerk opgeleverd. In het portret zien wij een nog steeds adembenemend mooie vrouw, midden dertig, maar nu in een rolstoel, precies zoals ik haar heb leren kennen. Wij kwamen na ons ongeluk in elkaars leven, in het revalidatiecentrum.

Het portret is aangrijpend. Ik vergeet mijn eigen rolstoelgebonden leven en huil om haar.

Toen ik na mijn verkeersongeval met een dwarslaesie in een rolstoel belandde zeiden mijn ouders en alle bekenden – met name Turken – “het had erger gekund”. Als blikken konden doden had men na elk bezoek diverse lijken van de grond moeten rapen in het ziekenhuis en later in het revalidatiecentrum. Erger konden ze me niet beledigen. Hoe kunnen jullie zeggen dat het erger had gekund? Ik zal de rest van mijn leven niet kunnen lopen, ik heb pijn, ik was liever dood geweest. Erger dan dit kan toch niet! Ik dacht dit alles maar zei het niet. Deels omdat ik de kracht niet had, deels omdat ik te gewond was, maar ook omdat ik mijn arme ouders hun troost niet wilde ontnemen. Maanden gingen voorbij, nog steeds in shock, werkte ik fanatiek aan mijn revalidatie.

Gaandeweg was ik blij dat mijn gezicht niet was verminkt, mijn organen niet waren geraakt, dat ik gelukkig een incomplete én een lage dwarslaesie had; wat betekent dat ik gevoel in mijn benen heb en dat mijn bovenlijf normaal functioneert. Dat ik – geluk bij een ongeluk- al moeder was, een carrière had, waar ik op kon voortborduren.

Als migrantenkind heb ik niets zo maar cadeau gekregen. Wij moesten dubbel zo hard werken, ons best doen, de taal leren, niets is mij komen aanwaaien. Daar had ik nu profijt van. Hetzelfde geldt in het kwadraat voor mensen die geboren zijn met een beperking. Doorzetters, sterke mensen met een grote wilskracht, degenen die graag willen werken hebben al zoveel overwonnen voordat ze bij een werkgever komen.

Er is een hang naar uiterlijk vertoon, we lijden aan verlies van interne waarden en er is een algemene vervlakking in de maatschappij. Schoonheid alleen is vergankelijk, schoonheid alleen is oppervlakkig. Schoonheid moet van binnen zijn. Maar uiterlijke schoonheid is o zo handig als je in een rolstoel zit. Het had inderdaad véél erger gekund. Hé, hoor ik daar toch nog een levensles?

(Eerder verschenen in magazine Pantar oktober 2011)

Deel Dit