Een 23 jarige advocaat begeleidt ons bij het medisch onderzoek waarvoor ik in Istanbul ben op last van de rechtbank. Na een paar dagen hebben we iets meer dan alleen beleefdheidsgesprekjes. Hij woont nog thuis en zijn moeder – ook advocaat – maakt zijn ontbijt klaar. Hoe hij het moet rooien als hij zelfstandig gaat wonen is géén zorg voor later; immers, ondanks emancipatie en opleiding, zal zijn Turkse echtgenote, de rol van zijn moeder overnemen. Zodra je de grens overgaat zijn de opvoedingsverschillen zichtbaar. [Lees verder...]
Schoolkeuze aan banden
“Gemengd of wit oké, maar onze kinderen gaan niet naar een zwarte school.”
“Jullie zijn Turks! Wat moeten de Nederlandse ouders dan?”
“Stel je voor dat onze kinderen per definitie taalachterstand oplopen omdat ze tweetalig zijn. Ze moeten ook op het schoolplein een Nederlands taalbad krijgen.” Onze Turkse en Nederlandse vrienden reageerden verbaasd op onze stelligheid.
Er zijn grote kwaliteitsverschillen tussen scholen. Ook al ben ik geëngageerd en tégen discriminatie, vóór menging, maar bij de schoolkeuze van mijn kinderen was ik dat niet tegen elke prijs. In Nederland willen we kunnen kiezen. Die keuzevrijheid staat nu ter discussie. [Lees verder...]
Meisjes scoren gewoon beter
Uit onderzoek naar de invloed van onderwijsvernieuwingen, zoals de tweede fase in havo en vwo, blijkt dat meisjes daar meer van profiteren dan jongens. “Er is niet zoveel mis met de jongens, meisjes doen het gewoon beter.” Zegt Christoph Meng, een van de onderzoekers van het researchcentrum voor onderwijs en arbeidsmarkt in Maastricht. Meng vindt de tweede fase, die jongeren op het hoger onderwijs moeten voorbereiden, goed en vindt ook niet dat er een stelselwijziging moet komen. Meng erkent dat de huidige situatie voor jongens nadelig uitpakt. [Lees verder...]
Zonen
“Je moet consequent zijn, anders loopt hij over je heen.” Mijn lief en ik adviseren een familievriendin over haar puberende zoon. Ze is weduwe met twee kinderen. Net als wij is zij ook overtuigd van onze deskundigheid. Mijn lief is afgestudeerd pedagoog en staat voor de klas. Een betere deskundige kun je niet krijgen, toch? Bovendien zijn wij met vier kinderen ook nog eens ervaringsdeskundigen; dat ze allen jonger zijn dan tien deert niet. Het gaat om het principe van ouderschap. Zij treedt op uit schuldgevoel en plaatsvervangend verdriet omdat haar kinderen half wees zijn. Dat begrijpen wij heus wel. Maar ze moest sterk en consequent zijn. Helaas, haar zoon, noch zij, houden zich aan onze afspraken. Hij krijgt verkeerde vrienden, belandt op het slechte pad en zit vier maanden in een jeugdgevangenis. De schrik over zijn vrijheidsberoving zit er goed in. Criminaliteit zal hij verre van blijven. Dat blijkt de enige winst. Hij sport, slaapt, gamed, gaat af en toe naar school en experimenteert met soft- en harddrugs. Zijn meisje trekt bij hem in en mama blijft zorgen. Ik kan het niet begrijpen: “Waarom doe je dit? Ik had hem allang het huis uitgezet! Hij gebruikt je!”
Reacties