Kinderen van gevangenen hebben het zwaar. Ze missen hun ouder. Hun leven bestaat uit onzekerheid, schuldgevoel en schaamte. Daarom houden ze het soms geheim; ze leven in één grote leugen. Een gevangen moeder geheim houden is echter moeilijker. Moeders zijn geen vrachtwagenchauffeur of gaan niet jarenlang op zakenreis. Bovendien missen de kinderen hun moeder zo erg dat ze er wel over móeten praten. In Nederland zitten zo een vierduizend moeders in de gevangenis. Midden in de nacht kreeg onze vriend een telefoontje van zijn dochter van 15: “Papa, je moet komen want mama en haar vriend zijn gearresteerd. De mevrouw van de politie wacht bij ons tot jij komt.” De arrestatie ging gepaard met grof geweld; grote gemaskerde mannen met mitrailleurs die het hele huis overhoop hadden gehaald. [Lees verder...]
Ouderbemoeienis
De brief van minister Bijsterveldt van onderwijs (CDA) aan de Tweede Kamer, waarin zij schrijft dat werkende ouders meer tijd moeten besteden aan hun schoolgaande kinderen, heeft tot verhitte discussies geleid. Op het eerste gezicht lijken haar zorgen reëel maar de verontwaardiging van de ouders ook. Een half jaar geleden publiceerde het Sociaal en Cultureel Planbureau dat in vergelijking met dertig jaar geleden, ouders bijna dubbel zo zoveel tijd aan hun kinderen besteden. Strikt genomen besteden we dus meer aandacht aan ze dan ooit. Uit ander grootschalig onderzoek blijkt dat de verdubbelde aandacht niet perse van hoge kwaliteit is. Volgens sociologe Sherry Turkle hebben kinderen meer last van hun bellende, e-mailende en twitterende ouders dan andersom.
Als kind van gastarbeiders was ik extra gemotiveerd [Lees verder...]
Kiezen
Overal zie ik tassen aan de vlaggenstok. De blijdschap van de geslaagde leerlingen en hun ouders spat van de voorgevel af. Onze vlaggenstok blijft leeg. Ik had zo graag gezien dat mijn 19 jarige zoon, toch op zijn minst met een diploma was thuisgekomen, maar het mocht niet zo zijn.
Hebben we de juiste keuzes gemaakt? Mijn zoon startte op het Atheneum en bleek zelfs geschikt om de overstap te maken naar de Gymnasiumklas. In het eerste jaar had hij de mentor die iedereen graag heeft, een onderwijsbevlogen, leerling-betrokken, ervaren enthousiasteling. Op de kennismakingsavond van het tweede jaar hadden we als ouders gewaarschuwd kunnen zijn. [Lees verder...]
Het klikt niet
“Ik mag mijn bloedeigen kind niet” vertrouwt een vriendin mij toe. Ik weet niet wat ik zeggen moet. Om haar leed te verzachten biecht ik op dat ik mijn eigen kinderen soms ook niet mag.
“Soms is anders. Ik wil het liefst dat hij uit mijn leven verdwijnt.”
De stilte die volgt, hangt tussen ons in als een dikke muur. [Lees verder...]
Afscheid
Na een betrekkelijk kort ziekbed krijgen wij rond kerst het vreselijke bericht dat de ex van mijn partner uitbehandeld is. Volgens de dokters is het nog maar een kwestie van maanden. Het nieuws is onverwacht en de shock des te groter. Dit nieuws is nog niet verwerkt of nog slechter nieuws dient zich aan; het is ineens nog maar een kwestie van dagen. Ik sms dat ik afscheid wil nemen. Ik wil haar nog een keer zien, vasthouden; elkaars zegen ontvangen.
Bij een scheiding met kinderen worden er afspraken gemaakt over allerlei zaken en meestal gaat dat goed totdat er nieuwe partners (soms ook met kinderen) ten tonele verschijnen. Ineens zijn de afspraken met je ex-partner niet meer zo vanzelfsprekend meer en moeten er nieuwe gemaakt worden. Soms spelen ook geldzaken een rol, maar vaker gaat het om belangen van meerdere partijen en dus meerdere agenda’s. Dat gaat gepaard met spanningen en als je pech hebt met heel veel ruzies en soms leidt het tot definitieve breuken. Dit wordt altijd over de hoofden van kinderen uitgevochten. Niets menselijks is ons vreemd. In het begin konden we nog spreken van een peace and harmonymodel. [Lees verder...]
Reacties