Een Turkse maatschappelijke werker bekent hoe hij in de tachtiger jaren het verder studeren van Turkse dochters afdwong wanneer de vaders in zijn spreekuur om hulp kwamen vragen.

“Maar uw dochter is leerplichtig. Als ze stopt met school krijgt u hoge boetes.”

“Maar uw Nederlandse collega vertelde mij dat ik geen boete krijg als u een brief schrijft. De inspecteur geeft dan ontheffing, vrijstelling of zo, bij sommige omstandigheden.”

“En wat zijn uw omstandigheden?”

“Mijn vrouw is ziek, ik werk en we hebben nog drie kleine kinderen. Mijn dochter móet haar moeder helpen.”

“Ik begrijp het, maar nogmaals ik weet niet of de inspecteur dit argument zwaarwegend genoeg vindt.”

“Daarom mag u van mij schrijven wat u denkt dat de inspecteur wil horen. U kent onze cultuur. Alstublieft, ik smeek u, help ons. Al is het maar tot de zomer. Na de zomervakantie kan ik altijd zeggen dat mijn dochter in Turkije is gebleven.”

De maatschappelijke werker vraagt de cliënt volgende week terug te komen en belooft dat hij zal doen wat hij kan.

De man is nog niet weg of de maatschappelijke werker belt persoonlijk de inspecteur van onderwijs op:

“We hebben weer zo een geval. Wil je deze week nog een dreigbrief naar dat adres te sturen? En dat als het schoolverzuim van zijn dochter doorgaat hij een bezoek van de inspecteur kan verwachten én een fikse geldboete. Vermeld alsjeblieft de hoogte van de boetes.” [Lees verder...]