Schoonmaak

De Arabische wereld staat in brand en ik maak mij druk om het feit dat Amsterdam de smerigste hotels heeft met vier noteringen in de Europese top-10. Alsof je het over een pensionnetje in een Aziatisch, Arabisch of Afrikaans land hebt!

Het is mij al jaren een doorn in het oog dat warenhuizen, ziekenhuizen en andere openbare ruimtes in ons land viezer en viezer zijn geworden. De schoonmaak is een sluitpost voor veel instellingen. Waarom worden we viezer en waarom vinden we dat niet erg? Er is sprake is van een structurele mentaliteitsverandering. Schoonmaak, reinheid wordt niet meer belangrijk gevonden. De vaardigheden om goed schoon te maken verdwijnen van generatie op generatie. En ook een opgeruimde omgeving kan nog wel vies, smerig zijn. Toen rijke Arabieren eind tachtiger jaren Turkije ontdekten als vakantieland, was de toerismebranche erg blij. Dat ‘dat woestijnvolk’ vies was en niet om kon gaan met moderne huizen, met moderne sanitaire voorzieningen namen ze op de koop toe. De Arabieren hadden veel geld en de Turken veel werkelozen.

En nu vind er een verontrustende en tegelijk hoopgevende politieke schoonmaak plaats in verschillende Arabische landen.  Als al die opstanden leiden tot meer democratie, is het een geweldige ontwikkeling. Neem Egypte. Daar trekken nu verschillende partijen, schouder aan schouder, met elkaar op tegen een gemeenschappelijke vijand. Normaliter staan zij lijnrecht tegen over elkaar. Maar wat als hun gemeenschappelijke opponent wordt verslagen? Wie wordt de nieuwe bindende leider als de regering valt? Is er wel een leider die alle Egyptenaren aanspreekt? Houdt de corruptie op? En dan nog kan het twee kanten op:  Wordt Egypte een democratisch staat naar Westers model of wordt de Islamitische wetgeving, de Sharia ingevoerd? Uit vrees voor erger, willen sommigen dat de regering van Moebarak blijft. De hoop tijdens de recente opstand in Iran is voorlopig vervlogen. Toch is zelfs in Iran, laat staan in Jordanië, Tunesië en Egypte de geest uit de fles. Er is een bewustzijn gekomen dat niet meer zo maar te smoren is. Het is een kwestie van tijd.

Terwijl elders in de wereld mensen hun leven geven voor democratie, wordt de democratie in het Westen bedreigd door apathie en onverschilligheid.

Neem Nederland. Het is nog steeds één groot schouderophalen. Ik ben benieuwd hoeveel burgers hun stem zullen uitbrengen bij de aanstaande Provinciale Statenverkiezingen.  

Wat is het toch makkelijk om van politici te zeggen dat het graaiers, leugenaars, draaiers en plucheklevers zijn en vervolgens niet te gaan stemmen. Er zijn er die verder gaan. Politici worden persoonlijk bedreigd. Daarbij worden gezin en kinderen niet gespaard. Ik ben geneigd deze mensen terroristen te noemen. Maar ook dat is geen juiste kwalificatie. Ik heb er gewoon geen woorden voor.

Schoonmaak op politiek, maatschappelijk en geestelijk niveau kost tijd, overal.

Schoonmaak van interieur is echter een kwestie van uren. Bedwantsen in een hotelbed in Egypte pikken wij toch ook niet?

(Eerder verschenen in de Telegraaf 28 januari 2011)

Deel Dit