Friso

Er is in de Turkse media een rel ontstaan over een spotprent uit 1683 die in het Rijksmuseum wordt getoond. Op de prent ligt, na een verloren veldslag bij Wenen, de Ottomaanse sultan Mehmet IV ziek in bed en bij zijn voeteneinde ligt een koran klaar als toiletpapier naast de po van de sultan. De Turkse President vindt de antieke spotprent ‘respectloos’.

En dit zo kort voor zijn bezoek aan Nederland. Op uitnodiging van Hare Majesteit de Koningin komen de president van Turkije, Zijne Excellentie Abdullah Gül en zijn echtgenote van dinsdag 17 tot en met donderdag 19 april 2012 voor een staatsbezoek naar Nederland. Dit jaar is het 400 jaar geleden dat Nederland en Turkije diplomatieke banden met elkaar aangingen. Beide landen geven hier op economisch, diplomatiek en cultureel niveau invulling aan.

Als cabaretière en columniste krijg ik regelmatig leuke, interessante of eervolle uitnodigingen. 

Sommige betreffen kritische conferenties over heikele onderwerpen. Zo ligt er een uitnodiging voor de Internationale Dag van de Persvrijheid: “Turkije en Mexico: twee landen waar meer verhalen onbekend blijven dan verteld worden. Uiteenlopende situaties in deze landen zorgen ervoor dat onafhankelijke informatie schaars is en vele verhalen onverteld blijven. Het beeld dat wij van de situatie in deze twee landen hebben is een puzzel waarvan vele stukjes missen….”

Uitnodigingen namens de Koningin worden telefonisch gedaan. Ik ben aangenaam verrast als de dame aan de lijn haar naam en inleidende zin eindigt met “…Paleis Noordeinde, een uitnodiging namens de Koningin.” Ter ere van dat bezoek wordt er een staatsbanket aangeboden in het Paleis op de Dam.

Bij eerdere uitnodigingen door Het Koninklijke Huis – waaronder een optreden voor de Appeltjes van Oranje in Paleis Noordeinde – waren mijn eerste gedachten:

“Kan ik? Check.

Heb ik een geschikte lange jurk? Check.

Heeft lief een geschikt pak? Check.

Het is ongepast om op een staatsbezoek met de President van welk land dan ook over politiek of persvrijheid te praten. Check.”

Maar nu was mijn eerste en enige gedachte: Hoe kan ik de Koningin zonder woorden vertellen hoe zeer ik met haar verdriet over haar zoon mee leef? Ik mag niets zeggen of vragen over prins Friso maar heel mijn moederhart leeft mee. Na een val had mijn zoon een gescheurde lever, even was er sprake van een levensbedreigende, kritieke toestand. De Koningin zelf nota bene informeerde (een jaar na dato!) naar de gezondheid van mijn zoon; of het weer helemaal was goed gekomen. Ik heb haar netjes geantwoord en oprecht bedankt. Toen vertelde ik dat ik zeer recent háár zoon, prins Friso had ontmoet en gesproken.

Ziektes, ongelukken discrimineren niet. Ze zijn cultuur, status- en grensoverschrijdend.

Hiervandaan wil ik de Koningin, de moeder van prins Friso, zijn echtgenote Mabel, Friso’s dochters, zijn broers en schoonzussen sterkte en kracht toewensen. Op de receptie laat ik alleen mijn blik en mijn moederhart spreken. Woorden schieten toch te kort.

(Eerder verschenen in De Telegraaf vrijdag 13 april 2012)

Deel Dit