Familie Demir

Met mijn ongeluk als passagier van een taxi op de ringweg van Istanbul,  kwam ook het einde van mijn deelname aan de tournee van het theatergezelschap Rast. Ik lag voor Pampus op de intensive care met een dwarslaesie. De regisseur heeft nog een week geaarzeld voordat hij mij heeft vervangen.

Precies 4 jaar later word ik wederom gevraagd een rol te spelen in een voorstelling van Rast.

“Het script is nog niet af. Maar de regisseur wil graag jou voor de moederrol.”

“Ik hoef geen auditie te doen?”

“Nee. Alleen je agenda checken of je kan in die periode en ja of nee zeggen.”

“Wat lief. Weet de regisseur het zeker? Weet hij al hoe hij mij in de rolstoel gaat inzetten? Gaat hij gebruik maken van mijn beperking of blijf ik de hele voorstelling op een fauteuil of bank zitten, bijvoorbeeld in een huiskamersetting?”

Ik vuur deze vragen af op de zakelijke leider met een brok in mijn keel. Mijn hart klopt van opwinding.

“Al die zaken komen tijdens de repetitie aan de orde. De regisseur wil met jou werken en het enige wat echt belangrijk is, dat je binnen een korte tijd antwoord geeft. Er is haast bij omdat hij alle acteurs voor de zomer wil vastleggen.”

Ik beloof hem snel te antwoorden. Voor het ongeluk zou ik vragen stellen als; ‘is het script interessant en mijn rol”, of ‘hoe aantrekkelijk is het contract’. Nu spoken alleen maar de rolstoelvragen door mijn hoofd: Waar repeteren we? Hoe kom ik daar? Hoe moet het met ons tournee? Kan ik wel overal op het podium komen? Zijn de kleedkamers toegankelijk en is er een geschikt invalidentoilet? Dit is geen angstvisioen. Ik heb inmiddels rolstoelervaring met theater optredens met verschillende gelegenheidsgezelschappen. Maar die waren van korte duur. Meestal ging mijn lief mee, zodat ik mijn collega’s niet hoefde te belasten. Nu gaat het om 6 weken dagelijks repeteren met aansluitend een tournee van twee maanden en daarnaast mijn eerder vastgelegde optredens en andere verplichtingen zoals bestuursfuncties, ambassadeurschappen, een wekelijkse column en ander schrijfwerk. Dit alles deed en kon ik voor het ongeluk, maar nu? Voor deze rol zal ik ‘toneelkostuums’ moeten aantrekken. Wie assisteert, helpt mij daarbij? Ik wil gewoon meedoen, niet opvallen door mijn beperking en zeker geen lastpak zijn voor mijn collega’s.

Een ding weet ik inmiddels zeker; ik zal op al die drempelvragen geen antwoord krijgen; ik moet risico’s nemen en mij durven overgeven. Ik ‘sta’ weer op de planken bij het gezelschap dat ik 4 jaar geleden halverwege in de steek liet. Dankzij hun vertrouwen en de steun van mijn collega’s zijn wij in 6 weken ook achter het scherm een familie geworden.

(Eerder verschenen in De Telegraaf 26-11-2010)

Deel Dit

1 comment

Comments are closed.