Afscheid, geen vaarwel

Columnisten laten zich inspireren door alles wat zij zien, lezen, horen of interpreteren. De drijfveer is afwisselend verontwaardiging, opwinding, blijdschap of verdriet. Dan moet de ‘hele wereld’ daar over horen en wakker geschud worden. In elk gesprek, film, artikel, vergadering ziet een columnist een potentieel verhaal. De afweging tussen ‘wat is privé  en hoe maak je dat wat privé is, collectief herkenbaar’, is niet altijd even makkelijk. Des te groter de voldoening wanneer het lukt om een privéverhaal of een privéopvatting op te tillen naar het herkenbare en daarbij troost te bieden of een spiegel voor te houden met soms een wijze les tot besluit. Het universele in een verhaal is wat alle mensen bindt. Dat blijkt altijd weer grens- en cultuuroverschrijdend.

Vorige week blikte ik terug op 12,5 jaar columns schrijven in De Telegraaf. Vandaag neem ik met deze column afscheid.  [Lees verder...]

Terugblik

Twaalfeneenhalf jaar geleden kreeg ik een telefoontje van een redacteur of ik columns voor De Telegraaf zou willen schrijven. “Zegt u niet meteen nee”, zei hij snel, toen het stil bleef aan mijn kant.

Drie dagen daarvoor had ik meegedaan aan een fakkeloptocht waarmee aandacht werd gevraagd voor het lot van vluchtelingen in Nederland. Mijn bijdrage bestond er uit dat ik cabaret op het podium verzorgde, waarin ik een vluchteling speelde. Het publiek was ontroerd en mijn optreden werd geroemd. Enthousiaste bewonderaars waren van mening dat mijn optreden en mijn boodschap door meer mensen gezien en gehoord moesten worden. Als artiest deelde ik die mening. Maar schrijven in de Telegraaf? Ik heb er lang over nagedacht.  [Lees verder...]

Hypocriete lijdensweg

Het leven van mijn oom werd, tegen alle verwachtingen in, aanzienlijk verlengd met een stoma. Het ging mis toen de kanker terugkwam en hij ongeneeslijk ziek werd verklaard. Uitbehandeld zijn betekent echter niet dat je kort daarna overlijdt. Een lange lijdensweg gepaard met veel pijn en veel te dure pijnstillers werd een feit. Kosten die zijn gezin zich eigenlijk niet kon veroorloven. Maar euthanasie is niet mogelijk in Turkije; net zo min als versterving. Mensen bidden onder het mom van ‘verlossing’, maar heimelijk ook voor hun portemonnee, dat hun oude/zieke familielid snel overlijdt.  [Lees verder...]

Springlevend

Als kiezer ben ik zoekende. Mijn buitengewone interesse in de politiek heeft me niet geholpen om mij tot één partij te bekeren. Ik ben politiek dakloos zogezegd, net als velen met mij. Het ene moment denk ik aan mijn eigen portemonnee en het andere moment voel ik mij solidair met  de mensen die pech hebben. De meeste PVV stemmers lijken dat probleem niet te kennen. Wat er ook over het reilen en zeilen van de PVV of over de persoon Geert Wilders naar buiten komt, zeven van de tien kiezers zeggen Wilders niet in de steek te zullen laten.  [Lees verder...]

Verlamd door angst

‘Niet stelen, niet liegen, altijd je ouders respecteren, anders ga je naar de hel’. De toorn Gods is groot.

Angst en terreur in naam van God. Niet ‘hoe voed ik mijn kind op tot een gelukkig en geslaagd mens?’ maar ‘hoe hou ik mijn kind of een gemeenschap in het gareel?’. God als politieagent.  Om je geweten 24/7 te leiden en te behoeden voor criminaliteit en je te helpen op het juiste pad – wat die ook moge zijn – te blijven. Als je zelf gelovig bent opgevoed is het geen makkelijke opgave om je kind zonder godsbesef en religie maar wel met een sterk geweten op te voeden.  [Lees verder...]