Een 23 jarige advocaat begeleidt ons bij het medisch onderzoek waarvoor ik in Istanbul ben op last van de rechtbank. Na een paar dagen hebben we iets meer dan alleen beleefdheidsgesprekjes. Hij woont nog thuis en zijn moeder – ook advocaat – maakt zijn ontbijt klaar. Hoe hij het moet rooien als hij zelfstandig gaat wonen is géén zorg voor later; immers, ondanks emancipatie en opleiding, zal zijn Turkse echtgenote, de rol van zijn moeder overnemen. Zodra je de grens overgaat zijn de opvoedingsverschillen zichtbaar. [Lees verder...]
Onthand
Een rolstoel pak je niet zomaar uit een rek, onder het motto doet u mij maar een maatje 36. Een rolstoel wordt je aangemeten als was het een maatpak maar dan voor dagelijks gebruik. Om die reden wordt er uiterste zorg besteed aan het uitzoeken en passen van een rolstoel. Een heel team van fysiotherapeuten en rolstoelologen komt er aan te pas. De maatvoering is belangrijk, het zitcomfort, afstelling van het zwaartepunt, zodat je een ideaal evenwicht hebt tussen ligt en veilig rijden. Voorkomen moet worden dat je zomaar achterover kiept bij het nemen van een drempel. Als je zoals ik afhankelijk bent van een rolstoel ontwikkel je een haat-liefde verhouding tot het ding. Ik wil er graag van af, maar kan niet zonder. Toen ik mijn rolstoel een jaar geleden onbruikbaar in de kreukels uit het vliegtuigbagageruim terug kreeg voelde het alsof mijn eigen benen mishandeld waren.
Afgelopen woensdag stonden mijn lief en ik voor de balie van Transavia om in te checken voor een kort bezoekje aan het ziekenhuis in Istanbul. Vijf jaar na het fatale ongeluk moet ik opnieuw op last van de rechtbank voor een medisch onderzoek naar het ziekenhuis in Istanbul.
Transavia heeft een nieuwe regel ingevoerd. Ik moet mijn rolstoel direct inleveren,en omruilen voor een niet vooruit te branden geval dat door de luchthaven uitgeleend wordt. Voorheen kon ik in mijn eigen rolstoel tot aan het vliegtuig. Nu was ik nog voordat we de douane door waren al veroordeeld tot een rolstoel met een harde metalen zitting. Lekker hygiënisch en makkelijk schoon te houden, maar voor iemand die op een speciaal anti-doorlig kussen moet zitten een crime. Natuurlijk heb ik mijn eigen kussen mee, maar wat te denken van voetsteuntjes die mij het gevoel geven dat ik een dwerg ben, omdat mijn benen boven de steunen bengelen? Het allerergste is dat ik mezelf niet kan voortbewegen. Mijn handen vervangen mijn voeten. Ik hoef mijn wielen aan te raken en ik draai mij om of ga voor- of achteruit. Nu heb ik zelfs hulp nodig als ik ergens naar wil kijken wat niet voor me ligt. Alsof je met je hele lichaam vastgebonden bent op een stoel. Een niet te beschrijven gevoel van onmacht en onrechtvaardigheid overvalt me op zo’n moment. Je kunt natuurlijk een beroep doen op de ondersteuners van de luchthaven, maar die brengen je linea recta naar het vliegtuig. Niks nog even naar de taxfree shop of een kop koffie drinken. Laat staan dat je ze mee wilt hebben bij een bezoek aan het invalidentoilet. Alleen maar omdat je de stoel niet zelf kunt dirigeren. Ik hou niet van afhankelijkheid en zeker niet van afhankelijkheid die me opgedrongen wordt door een onbegrijpelijke regel. Ik kan me niet voorstellen dat de wensen en belangen van rolstoelers zijn meegewogen door Transavia. Het lijkt er op dat steeds meer bedrijven in hun streven naar kostenbesparingen en efficiënter functioneren helaas ook de afhankelijkheid van invaliden nodeloos vergroten.
(Eeder verschenen in de Telegraaf vrijdag 10 februari 2012)
KANS
In de medische wereld is het heel gewoon om een aandoening met een negatieve connotatie een nieuwe naam te geven. Toen medici ontdekten dat RSI (Repetitive Strain Injury) geassocieerd werd met ziekteverzuim, besloten zij de naam te veranderen in KANS (Klachten Arm, Nek en Schouders). De leek, het volk is echter hardnekkig. Het was een sympathieke poging van de medici maar een ingeburgerde term krijg je er niet zo maar uit. Zo siert het minister Leers (integratie) dat hij af wil van de term allochtoon voor mensen die in Nederland zijn geboren en omdat sommigen deze term als denigrerend beschouwen.
Allochtoon, autochtoon, neger of homo, het liefst noem ik het beestje bij de naam. Kort door de bocht maar praat wel makkelijk. ‘What is in a name’? Prinses Maxima is ook allochtoon en zij kan, net als de Marokkaanse Nederlanders, nooit van haar nationaliteit afkomen. [Lees verder...]
Ziet ze vliegen
Van artiesten wordt verwacht dat zij creatief zijn. Niets is minder waar. Een violist kan heel hard werken, de hoogste rang van eerste violist in een orkest behalen maar minder creatief zijn dan een juf die een Sinterklaasfeestje voorbereidt. Maar laat ik mij beperken tot de kunst. Ik maak onderscheid in:
Creativiteit uit innerlijke noodzaak.Het bloed stroomt waar het niet gaan kan. Na elke omzwerving kom je weer uit op datgene wat je in je hart altijd hebt willen doen maar met je verstand hebt onderdrukt.
Creativiteit uit maatschappelijke noodzaak. Daar schaar ik de succesvolle voorstelling De Hormonologen van Yvonne van den Hurk onder. Artiesten die volop werk hebben en toch risico’s nemen omdat ze iets willen maken dat hun maatschappelijke betrokkenheid vervult.
En dan hebben we creativiteit uit economische noodzaak. [Lees verder...]
Missen
Kinderen van gevangenen hebben het zwaar. Ze missen hun ouder. Hun leven bestaat uit onzekerheid, schuldgevoel en schaamte. Daarom houden ze het soms geheim; ze leven in één grote leugen. Een gevangen moeder geheim houden is echter moeilijker. Moeders zijn geen vrachtwagenchauffeur of gaan niet jarenlang op zakenreis. Bovendien missen de kinderen hun moeder zo erg dat ze er wel over móeten praten. In Nederland zitten zo een vierduizend moeders in de gevangenis. Midden in de nacht kreeg onze vriend een telefoontje van zijn dochter van 15: “Papa, je moet komen want mama en haar vriend zijn gearresteerd. De mevrouw van de politie wacht bij ons tot jij komt.” De arrestatie ging gepaard met grof geweld; grote gemaskerde mannen met mitrailleurs die het hele huis overhoop hadden gehaald. [Lees verder...]
Reacties